MYŚLĘ, WIĘC PISZĘ...







                                                                                                                        
                    Niesamowici

Wstaję. Idę. Wchodzę i rozglądam się.
       Patrzę przed siebie i widzę.

  Widzę ich. Widzę wspaniałe osoby.
        Widzę uśmiechy na twarzach.
Widzę ludzi kreatywnych i mądrych.
        Widzę ludzi oryginalnych.

                                                          Każdy inny na swój sposób.
Każdy najmniejszy element
ich skromnych osobowości inspiruje mnie.
Inspiruje mnie z dnia na dzień coraz bardziej.
Inspiruje mnie niczym śpiew ptaka (..).
Przeszywają mnie swą doskonałością w każdym detalu.

Spoglądam w lustro i nie widzę.
Nie widzę takiej osoby.
Zastanawiam się: ”Co ja tak naprawdę tutaj robię?”
Zastanawiam się i nie wiem.

Nic na świecie nie jest takie jak powinno być,
ale mój pobyt tutaj jest już całkowitą pomyłką.

Ale potem uświadamiam sobie, że oni sprawiają,
iż jestem cudowna jak oni.
Serce bije mocniej i mocniej.
Tutaj jest moje miejsce na ziemi.

Tak To już jest pewne! To dzięki tym osobom.

Wracam do pokoju, leżę i wszystko wraca do normy.
Jestem zwykłą, szarą, niczym nieodznaczającą się nastolatką.


                                                                                                            K.K. 












Brak komentarzy:

Prześlij komentarz